My Weblog

Bahanem kalmadı..

Kararlıyım bu defa hem de çok. Pazartesi Kızıla.y'da ki diyetisyenime gittim. Artık hiç bir bahanem kalmadı, ne gece turları ,Rei.na mı istersiniz, 360 mı neler neler,  ne gündüz turları. Ara öğünleri turdayken uygulayamıyordum. Adamlara "durun benim sütümü içip, galetamı yemem lazım" diyemezdim herhalde. 

En az Mart'a kadar boşum ve sizinim dedim diyetisyenime. Ve kendimi ellerine teslim ettim. Beynimi de şartladım bu defa.

Spor ve yürüyüş için de bahanem kalmadı çünkü Beril artık sabah 08:00'de evden çıkıp servise biniyor, okula gidiyor. Önceden Beril küçük nereye bırakacağım sorunum vardı şimdi o da kalmadı. Bu hafta itibariyle kendimi spora verdim. Her sabah Beril'i servise bindirdikten sonra ver elini arka caddedeki park. Yaklaşık 40 dakika yürüyüşten sonra duş ve kahvaltı. Meğer güne ne güzel başlanabiliniyormuş!!!

4 günün sonucu; bir kilo 200 gram...verildi, meğer istenirse oluyormuş!!!

Keşifler...

Bayramdı, turdu derken hiçbir bahanem kalmadı yazmamak için. İzleyen arkadaşlar sıkılmış benim kurabiyelerimden.

Bayram çalışarak geçti. Arife günü italyan grubumu karşıladım havaalanında sonra da iki gün keyifli geçen bir tur yaptık. Tur sonrasında da ver elini akraba ziyaretleri.

Açıkcası çifte yorgunluk oldu benim için.

Bayramdan sonraki cumartesi Beril'in sınıf arkadaşları ve anneleriyle St.Joseph'in derneğinde buluştuk. Çok keyifli bir gündü hem çocuklar hem de bizler için. Beril sayesinde bugüne kadar bir sürü ahbabım oldu. Çocuklar sayesinde epey bir çevre ediniyor insan. Farklı tipte veli profilleriyle karşılaştım. Kimi çok konservatif, kimi çok rahat, kimi çok eleştirici ( bu tipler ne okulu beğeniyor, ne öğretmeni ), kimi tipik proje anne ( zavallı proje çocuk hafta sonları yüzmeye,tiyatroya, piyanoya, jimnastiğe giderken bitap düşüyor ).

Ben kendimi konservatifle rahat arasında bir yerlere koydum bu toplantı sonucunda.

Bu toplantının bir diğer güzel tarafı kızımı arkadaşlarıyla birlikte gözlemleme fırsatı buldum. Dört kelimeyle ifade edersem; elebaşı, organizatör,bağımsız ve özgüvenli.   

Ertesi gün ne zamandır gitmek istediğim "Oyuncak müzesine" gittik maaile. Beril geçen yıl yuvayla gitmişti ama ben ve Koca için ilkti. Çok güzel bir müze. Türkiye'de bir ilk ve tek. Çocukluğumuzun oyuncaklarını görmek bizi çok heyecanlandırdı. 70'li yılların oyuncakları; pembe panter, kağıt bebekler, kağıt elbiseler, bebekler,kovboylar, oyuncak evler, barbie'ler. Neredeyse her ülkeye, her döneme ait oyuncaklar mevcut. Rehberlere ücretsiz ama zaten ücreti de çok makul, 8 ytl. Müzeyi gezdikten sonra Beril'i kukla tiyatrosuna soktuk. Benim küçük kızım ebeveynleriyle seyreden bir sürü çocuğun yanında tek başına seyretti oyunu. Biz dışarıda bekledik. Erken okula, dışarı hayatına alıştırmanın güzel sonucu. Sonuçta okulla da gittiğinde biz olmuyoruz, sadece arkadaşları ve öğretmenleri oluyor yanında.

Oyun çıkışında ahşap kedi ve ayı boyadı kızım kendi seçtiği renklerle!!! ( böyle diyorum çünkü neredeyse annelerin çoğu hangi renge boyamaları konusunda müdahale ediyorlardı çocuklarına. "Rahat bırakın yahu şu çocukarı, onlar çocuk onların hayal gücünü kısıtlamayın. Kedinin gözleri mor da olabilir noolacakki" ) 

Bugün de zorunlu rehberlik seminerlerindeydim. Adı üstünde "zorunlu" olan seminerlerin tek iyi yanı arkadaşlarımı görüp lak lak etmekti...

Dip not: Bugünlerde tv'de beni en çok keyiflendiren görüntü, ki muhtemelen herkes çok zevk alıyordur, Bush'a atılan ayakkabı. Tek üzüntüm isabet edememiş olması. 

Kurabiye Canawarı...

 

Ele geçirildi ruhum. Çok fena çookk.

Ben bu seneryoyu her kış döneminde yaşıyorum. Zavallı gezgin rehber hanım bastırıldı, anaç sütlaç hanım ele geçirdi ruhumu. Sürekli üretimdeyim bu aralar. Hem maddi, hem fiziksel olarak bana zarar bu biliyorum ama bloglarda dolaşırken hoşuma giden bir tarif olursa dayanamıyorum.

Bu son derece lezzetli kurabiyeleri Cafe Fernando' da görüp pişirdim. Evdekiler bayıldı, kahvenin yanında süperler. Bu sabah iyi ki teyzem ve kuzenimle Bağdat caddesinde uzun bir yürüyüş yaptıkta kurabiyeler çayın yanında yenilmeyi hakettiler:)

Dip Not: Nigar'cığım haklıymışsın. Cafe Fernando kapanmış galiba, tıkladım ama tarif çıkmadı. Ben de aşağıya yapılışını hatırladığım kadarıyla yazıyorum. bu da bana ders oldu. Bir daha tarifi burada yazacağım çünkü ben de tarifsiz kalacaktım az daha:) 

Malzemeler;

125 gram oda sıcaklığında tereyağ,

 2 yumurta ( oda sıcaklığında ),

1,5 su bardağı toz şeker ( yarım bardağı esmer toz şeker olabilir. Ben de yoktu beyazla yaptım. ),

 1 çay kaşığı tuz,

 4/3 çay kaşığı karbonat,

 1 paket vanilya ( vanilya çubuğuda olabilir. hatta Cafe fernando'da çubuk tavsiye ediliyor daha sağlıklı olduğu için ),

 renkli draje çikolatalar,

160 gram bitter çikolata

Yapılışı;

Oda sıcaklığında erimiş tereyağı şekerle mikserde 1 dakika çırpılır, daha sonra tek tek yumurtalar ilave edilip 2 dakika çırpılır, vanilya eklenir tekrar çırpılır. Diğer taraftan kuru malzemeler yani un, tuz, karbonat bir kabın içine elenir. Kuru malzeme karışımı sıvı malzemeye  eklenip mikserin en düşük hızında bir miktar karıştırılır. Buzdolabında soğutulan bitter çikolatalar ufak ufak doğranıp son olarak ilave edilir. Buzdolabında 30 dakika dinlendirdikten sonra yağlı kağıt serilmiş fırın tepsisine ceviz büyüklüğünde konur, kaşıkla biraz düzleştirilir.180 derecede ısıtılmış fırında 11 dakika pişirilir ( aman haa 11 dakikayı geçmesi ). Fırından çıktıktan sonra arzu edilirse üzerine drajeler konur. Kahvenin yanında afiyetle yenilir.

Afiyet olsun sevgili dostlar...   

Iss.ız Adam Keki

 

Bilenler bilir, bu kek aslında bildiğimiz klasik havuçlu, cevizli kek. Ama son zamanlarda "Issız Adam" filminin başrol oyuncusu karizmatik aşçı Alper'in keki olarak ün yaptı. Filmi görmeden önce de yaptığım bir kekti. Tarifi yine portakal ağacı'ndan alınma. Bu keki Beril'de çok sevdiği için ara ara yapıyorum.

Geçtiğimiz hafta sonu Beril'in okulunda veli toplantısı vardı. Diğer velilerle birlikte görüşmek istediğimiz öğretmenlerin sınıfının kapısında eskiden annebabalarımızın yaptığı gibi kuyruğa girdik. Biz ne zaman büyüdük, çoluk çocuğa karıştık ve hatta veli olduk? İnanılır gibi değil!!!

Beril'le ilgili görüşmelerimiz genel olarak olumluydu. Çok gelişim gösterdiği, çabuk öğrendiği v.s. gibi. Ama hepsinin ortak söylemi kurallara uymadığı, itaatkar olmadığı, inatçı olduğuydu. Bir de çok konuşuyormuş. Kime çekmiş acaba???

Bu konularla ilgili akşam uzun bir söylem çektik küçük hanıma. Bir ara yemek hazırlarken,

"Beril'ciğim öğretmenlerin ne derse yapmalısın, onların sözünü dinlemelisin" diye söylediklerimin sağlamasını yapıyordum ki (gittikçe anneme benzediğimi fark ettim. O da bir şeyi kırk kere söyler sağolsun.) küçük hanım ne dese beğenirsiniz;

"Tamam anne, anladım, bunları arabada konuştuk yaaa, çok sıkıldım artık" dedi.

Tabii ben yazıya dökerken o ses tonlamasını yansıtamıyorum. Ama dumura uğradığımı söyleyebilirim. Sonuçta hepi topu dört yaşında bu çocuk!

 

Kış uykusu

8 aydır karınca misali durmaksızın çalışan ben artık kış uykusu moduna geçtim pazar günü itibariyle.

 Geçtiğimiz perşembe Costa'nın bu sezonki son gemisini uğurladık.   

O gün inanılmaz yoruldum, aynı gün içinde iki ayrı italyan gruba iki kez Ayasofya, S.Ahmet camii, Hipodrom ve K.Çarşı, halı v.s. anlattım. Yani çift yarım yaptım bizim tabirimizle.

Dilimizde sürekli son gemi turu ama maalesef bu cümle,sevgili Rozi'ye uğursuzluk olarak geri döndü. Her zaman çok keyifli, esprili olan Rozi'mizin Ayasofya'da kalp krizi geçirip yere yığıldığının haberi hepimiizi çok üzdü. Ama öğrendik ki durumu iyiymiş, hastaneden çıkmış. Çok şükür. Bu tatsız haberden sonra o gün kendimize son gemi lafını yasakladık.

Gemi turunun hemen arkasından bir ilaç firmasının davetlileri olarak İstanbul'a gelen Fas, Tunus ve Cezayirli doktorları gezdirdik. Ben daha çok akşamları eşlik ettim.

Son akşam Binbirdirek sarnıcında gala gecesi düzenlenmişti. Aman ne eğlendiler, ne eğlendik. Sezonun son turunda ben de göbek atarak kurtlarımı döktüm.

Şimdi kendime vakit ayırmalıyım. Okunacak kitaplar, görülecek filmler, görüşülecek hısım, akrabalar, ödenecek vergiler,v.s.

Ohh ne güzel evde Çemberimde Gül Oya seyrederken edilecek kahvaltılar, hatta Beril'i okula yollayıp biraz daha uyumalar...

Çok hayallerim var çokkk.Sırayla inşallah...

Son gemi, Anaç sütlaç hanımın muhteşem dönüşü,pikap...

Yarın geminin bu sezonki son turundayım. Kadıköy-Karaköy vapurunda sabah 06:3o'da  çayımı yudumlarken son Costa gemisinin gelişini fotoğraflarım.

Bu fotolarda geçen haftaki Msc'nin son gemisinden...

 

Fonda İstanbul silueti, kuğu gibi Boğaz'a girerken...

 

 

29 numaralı tur otobüsüm...italyan grupla  yarım gün çok keyifli bir tur yapmıştım.

Ve tam 7 ay sonra ilk kez bir çarşamba günü evde kahvaltı ettim, annesiyle ziyaretime gelen yeğenim Revna'yı sevdim, kokladım.

Yavaş yavaş gezgin rehber hanımın dönemi sona erip anaç sütlaç hanımın dönemi başlıyor. Gelsin tatlılar, ekmekler, cheesecake'ler, günler, sinemalar, arkadaş toplantıları, bebek sevmeler, v.s,v.s...

Dün Issız Adam filmine gittim tek başıma. öyle özlemişimki sinemaya gitmeyi, tek başıma film izlemeyi. Sabah ilk seansa gittim hem daha ucuzdu. ee devir kriz devri malum...

Çağan Irmak yapmış gene yapacağını. Film beni bambaşka bir boyuta götürdü. Sıcacık bir aşk hikayesi, hele o müzikler, unuttuğumuz sesler; Ayla Dikmen, Nil Burak, Sezen Aksu'lar, plaklar, Beyoğlu'nun, Galata'nın arka sokakları, renkler... Eve geldiğimde ilk işim annemi arayıp pikabı ve eski plaklarımı istemek oldu. Ve bundan sonra plak satan dükkanları araştırıp 70'lerin şarkılarını arayıp bulacağım. 

Endişe, evham, bıdı bıdı bıdııııı

Bu aralar çok tedirginim. Gidişat iyi değil. İyi düşünüp iyiyi çağırmalıyım biliyorum ama etrafımda olanlar, olabilecekler beni endişelendiriyor.

Artık haberlerde de sadece kriz, işten çıkartmalar, yarım kilo kıymayla falanca maharetli, tutumlu ev hanımı kaç çeşit yemek yaptı haberleri... sezonun bitmesine bir kala şu saat itibariyle hala  geminin iş için aramamış olması ve önümdeki işsiz geçireceğim koca bir kış, dün gelen 100 ytl'lik doğalgaz ödemesi...

Halbuki havalar bu kadar iyi gitti, neredeyse kaloriferlerde hiç yanmadı ama dün kapıcımızın gelipte doğalgaz ödemeniz 100 lira artı aidat diyince neye uğradığımızı şaşırdık. Daha başındayız yahuu, daha uzun ve soğuk geçecek koca bir kış var önümüzde. Şimdiden bu rakamlarla başladıysak aralık, ocak, şubat ve mart aylarında ne ödeyeceğiz biz. HAMDOLSUN iyiyiz canım, bize dokunmaz bu rakamlar, işsizlik, cahillik, bıdı bıdı, bıdııııı.

Hoşgeldin Ege kız...

Ege kızımız doğdu... Canım dostum Eren, geçtiğimiz hafta 10 Kasım'da Ege'nin isteği üzerine hastaneye yatıp aylardır beklediği, beklediğimiz pamuk kızını dünyaya getirdi. Benim bir yeğenim daha oldu, bu defa teyze oldum...

"Canım kızım Ege, seni çok bekledik, ikisi de yumuşacık kalpli, sevgi dolu anne ve babanı ve bizleri dünyaya gelmekle çok mutlu ettin. Kan bağımız yok belki ama annen benim için kardeştende öte. O Beril'in ben de senin manevi teyzeleriniz oluyoruz. Her zaman yanında olacağız pamuk kızım, istersen sırdaşında olurum seve seve. Hoşgeldin, iyi ki geldin.. Teyzoş"

Dip not: Bu kriz beni fena halde ürkütüyor. Geçen cuma eşimin mensubu olduğu bankadan bin kişi işten çıkarılmış. Hayırlısı...

Benim işler iyice azaldı, geçen hafta çarşambaları çalıştığım geminin ( Msc'nin) bu sezonki son turuydu. Bu hafta da perşembeleri çalıştığım Costa gemisinin son turu. Dile kolay  tam 7 aydır bir fiil her çarşamba ve perşembe Tophane salı pazarındaki limana gitttim sabahın 07:00'sinde. Artık kendime, aileme, arkadaşlarıma, bloguma ve evime zaman ayrımanın vakti geldi.

Şükür kavuşturana blogger dostlarım... Yaşasın Cumhuriyet...

Geçen gün yazımı yazdım, sonrasında da bir bakayım arkadaşlar neler yapmış, neler yazıp ne mamalar yapmış dedim.

Her zamanki gibi şu sıralar  ben de bağımlılık yapan sevgili Nükhet'in Not Defteri  blogundan başlamaya karar verdim. Bloga girdiğimde beni şok eden bir yazı. Diyarbakır mahkemesince kapatılmıştır. "Eyvah " dedim. Acaba Nükhet'in yazdığı yazıların birinde mahkemelik olacak bir yazımı vardı. Ne yazmıştı ki acaba derken dur bir de diğer bloglara bakayım dedim. Gördüm ki durum genelmiş. Çok üzüldüm. Benim  severek takip ettiğim tüm bloglar blogspottaydı.

 Bu nasıl bir zihniyet???

Vatan'ın interenet sitesine de girilemiyor bazı kendini bilmez şahsiyetler yüzünden. Madem devir teknoloji devri o zaman ona göre yasalar da çıkartılmalı. Yani internet üzerinden işlenen suçlar sadece o suçu yapanları kapsamalı. Birileri uyanıklık edip D.igitürk'ün maçlarını blogspottan vermiş diye tüm siteleri cezalandırmak niye??? ya da okuyucu yorumları yüzünden koskoca gazetenin en çok okunan  internet sitesini kapatmak niye???

Tüm bu zihniyetleri, kasıtlı olarak bunları yapanları, bizleri bilinçli olarak uyutmaya çalışanları, bilgi paylaşımını, düşünce özgürlüğünü kısıtlayan yasakçı zihniyetleri kınıyorum. Allah sonumuzu hayır etsin...

Cumhuriyetimizin 85.yaşı kutlu olsun...

Ben göremem inşallah nice nice 85'lere, 850'lere, 1850'lere...

Yarın kızım tüm sınıf arkadaşlarıyla okulun spor salonunda yüzlerce kişinin karşısında bizlere şiirler okuyacak, şarkılar söyleyecek. Bu onun idrak edebildiği ilk Cumhuriyet bayramı olacak. Ve ben sırf bunu görebilmek için, onun heyecanını paylaşabilmek için yarın iş almadım. Cumhuriyetimizin 75'inci yılını taze karı kocalar olarak ( 3 Ekim'de evlenmiştik )  Taksim'de müthiş bir coşkuyla kutlamıştık. Evliliğimizin 10.yılında kızımızla ve yine çoşkuyla 85.yılını kutlayacağız.

Yazımı onun öğrendiği ve yarın arkadaşlarıyla hep beraber okuyacağı bir şiir ile kapatıyorum;

Cumhuriyet hürriyet demek,

Cumhuriyet özgürce yaşam demek,

Uygarlığa, çağdaşlığa durmadan yılmadan koşmak demek...

 

 

 

7.0'li y.ıllar...

Çocukluğumun geçtiği 70'li yıllar...

Ne kadar naif, mütevazı, saflık dolu,ama bir o kadar da  hareketli yıllardı o yıllar. Ben gerçi çok net olarak hatırlamıyorum, tüm çocukluğum 70'li yıllarda geçti ama sadece film şeridi gibi gözümün önünden geçen sahneler var.

Mahhallenin delikanlılarını görürdüm duvarlara yazılar yazarken...

Sevgililer arasında aşk mektuplarını taşımalarımızı...

Tv'de bir Ecevit'i bir Demirel'i görürdüm. Bir bakmışım bir gün biri Başbakan bir diğer gün diğeri...

Susuzluk... anneciğimin aynı köylerdeki gibi ( Levent'te oturuyoruz o yıllar ) apartmanımızın yakınındaki çeşmeden su doldurmaya gidişi, hatta bekleme sırasında o yıllarda yani 70'lerin sonunda " Kimbilir " şarkısıyla ünlenen Kibariye ile sohbet etmişliğimiz bile vardı.Bir de mutfaktaki bulaşıkların dağ gibi oluşu ve yıkanmak için anadolu yakaısnda oturan -hatta benim şimdiki evime çok yakın- dayıma yıkanmaya gidişimiz...

Eski siyah amerikan arabası servisimiz... taksi şoförlerinin kibarlığı ve taksinin kaputundaki yuvarlak taksimetre... Etiler'de ki ilkokulumun hemen yakınında yuvarlak bir kutunun içinde durup trafiği yöneten bembeyaz eldivenli, kibar trafik polisi...

Geçtiğimiz yıllarda bombalanan H.S.BC binasının yerindeki yazlık sinema, tahta sandalyeler, çitlenen çekirdekler... Levent Ankara sineması, Melodi sineması ( aslında 80'lerde ki sinemamız)...

İstanbul Erkek Lisesinde gittiğim hafta sonu koleje hazırlık kursu...kursa giderken otobüsle giderdim, arada sırada otobüsü durdurup kimlik kontrolü yaparlardı...

Mahalle arasında bisikletlerle özgürce koşuşturmacalarımız,apartmanların bahçelerinde istop, uzun eşek, sekiz taş oyunlarımız...

Otobüs durağına gidip her akşam Beyoğlu'ndaki dükkanından gelen babamı karşılamalarım...   

Heidi, Değiş Tonton, Pembe Panter, Küçük ev ve Laura, Dallas...

Bunlar benim şu an gözümün önüne gelenler, hatırlayabildiklerim.

İki haftadır fırsat buldukça " Çemberimde Gül Oya " dizisini seyrediyorum. Meğer ben neler kaçırmışım zamanında diziyi seyretmemekle...

Ayfer Tunç'un " Bir maniniz yoksa annemler size gelecek " romanı nasılda özetliyor o yılları. 

 

Son olarakta okumaya yeni başladığım Orhan Pamuk'un "Masumiyet Müzesi " romanı...

İşte bunlar beni hayatımın en güzel, masumane yıllarına geri götürdü, çocukluğuma, 70'li yıllara...