My Weblog

Çeşitli...

Bu defa bloga geçen haftaya ait çeşitli resimler ekliyorum, görsel bir özet yapmış olurum böylelikle.

Kurabiye canavarları ikilendi. Hafta sonu, diş buğdayına gittiğimiz gün oraya götürülmek üzere Beril'le kurabiye yaptık. Hani şu geçenlerde benim yaptığım kurabiyelerden. Bu defa küçük maharetli ellerde katıldı bana.

 

Kurabiyeleri yapım aşaması çok başarılıydı ama maalesef ben bir gün önce 230 derecede  Portakal Ağacı'nda gördüğüm yoğurmadan ekmek tarifi'ni yaptığım için fırının derecesini 180 dereceye düşürmeyi unutmuşum ve kurabiyelerin bir çoğunun altı yandı. Bu ekmek tarifi de çok kolay ve çok lezzetli özellikle tam buğday unuyla yapıldığında.

 

Bu kadar kurabiye, ekmek yeter sanırım. Bunları yapıyorum ama ekmek haricinde diğerlerini yemiyorum. İki haftadır düzenli olarak arka caddemizdeki parkta 45 dakikalık yürüyüşler yapıyorum. Beril servise biniyor ben de ver elini park...Dün çok soğuk, rüzgarlı ve yağışlı olduğu için gidememiştim. Ama bu sabah güneş yüzünü öylesine sıcacık gösterdi ki eve geri dönemezdim, hatta bu sabah hızımı alamayıp 1 saat yürüdüm. Ve fotoğrafla da kanıtlıyorum...

   

Kışın renkleri birbirine karışmış... 

Yürürken çektiğim için değişik bir fotoğraf olmuş, sanatsal bile denebilir...

Yürüyüşümü ve kahvaltımı yaptıktan sonra hemen bir dolmuşa binip Kadıköy'e indim. Amacım Eminönü'ne gitmekti. Yılbaşı öncesi öylesine keyifli olurki oralar...

 

Martılar eşliğinde karşı yakaya geçtim bir bardak sıcacık çayımı yudumlayarak, kulağımda T.eoman şarkıları...

İlk durağım Kapa.lı Çarşıydı. Koca'nın saatini tamir ettirmek ve Beril'e halka küpe almak için önce çarşıdan başladım gezintime. Saatin tamirini beklerken Şark Kahve.sinde çay ve tost molası verdim. Cafer'le sohbet ettik biraz. Cafer Şar.k kahvesinin yılların garsonudur. Tanımadığı rehber yok gibidir. 

Sonra da Mahmutpa.şa'dan kendimi aşağıya bıraktım. İstikamet Tahtakale...

Bir kaç yılbaşı süsü, Beril'e ev ayakkabısı, Koca'ya C.Birsen şemsiye ( ne zamandır istiyordu, sürpriz olacak ), N.amlı'dan kahvaltılık , N.uri To.plar'dan dünyanın en lezzetli türk kahvesi ve

Kuru.kahveci'nin tam karşı sırasında adını bilmediğim ama yılların eski kaşarcısından eski kaşar, F.ermo'dan yılbaşı ağacı, kurabiye adam şeklinde kurabiye kalıpları aldıktan sonra yorgun ama mutlu bir ruh haliyle eve döndüm... pahada epeyce hafiflemiş olarak tabii. Maksat ülkem resesyona girmesin dimi ama??

Vapura binmeden önce Yeni Camii'nin önünde bir kalabalık...tahmin ettiğim gibi bir kanal vatandaşlarla röportaj yapıyor. S.tar tv'ymiş, sanırım akşam haberlerinde yayınlanacak. Zaten yazımı yazarken o kanal açık. Ne yapayım merak ettim konuyu...

Dip not: dün röportajı yapan kanal s.how tv'ymiş. hatta hayal meyal, kısacık bir an kendimi de görür gibi oldum. Röportaj konusu " kriz ortamında s.e.ks düşünebiliyormusunuz?"

Yaşlı başlı teyzeler, amcalar bu parasızlıkta onu düşünemediklerini söylüyorlardı, ne milletiz yaavvv ... Her konuda ahlak kumkuması kesiliriz ama adamın biri elinde mikrofon, karşında kamera yatak oda durumlarını soruyor bizim çokk ahlaklı amca ve teyzeler de yüzleri bile kızarmadan cevap veriyor. Pessss yani...  

   

Başlıksız_ 1

Düşündüm bir türlü başlık uyduramadım şu yazıya. Hep içerikle uyumlu olmak zorundamı bu başlıklar? Valla yazıdan daha uzun bir süreyi bunu düşünmeye harcıyorum. Genel bir yazı işte. Geçen bir kaç günün özeti. Öyle çok mühim konular değil.

Geçen hafta hani dört günün sonunda 1 kilo 200 gram verdim demiştim ya sağolsun Koca'nın hafta sonu kahvaltıları ve cumartesi gidilen diş buğdayı sonucunda 400 gramını aynen geri almışım. Bugün diyetisyene gittim, kadıncağız "800 gram verilmiş oo çok iyi bir haftada "deyince tutamadım kendimi aslında o öyle değil böyleydi diye suçumu itirf ettim. Ama azmimden bir şey kaybetmiş değilim. Hem o 400 gramıda inanın çok yediğim için almadım.

Cumartesi günü,benim mutlubebek grubundan tanıdığım arkadaşımın 10 aylık kızının diş buğdayında yediğim 2 dilim börek, yarım kek ve haftasonu Koca'yla yapılan kahvaltılarda yediğim ekstra 1 adet yumurta. O kadar da abartmamışım yani. Ama bu rejim denilen şey yapılırken listeye harfi harfine uymak gerekiyormuş gerçekten de onu bir kez daha anladım. Ee tabii diyetisyen belli bir kaloride liste veriyor, ben onu biraz aşınca gelsin gramlar...

Diş buğdayı çok keyifli geçti. Küçük bir topluluktuk. Ben Beril'e yapmamıştım, ama keşke yapsaydım diyeceğim bir şeyde değildi açıkcası. Bebeğin teyzesine altın çıktıda ben ve diğerleri yırttık kıyafet almaktan:))) Diş buğdayı da bildiğimiz aşure, aşurenin susuz hali. Fena değildi, biraz da ondan yedim ama bunu diyetisyene söylemedim. Ayy ben çok suç işlemişim farkında olarak veya olmayarak. İşte gizli kaloriler dedikleri bu olsa gerek diyeceğim ama börek, kek pek gizli değiller. 

Yarın Beril'in okulunun yılbaşı balosu var. Küçük hanım bana şimdiden hangi kıyafetleri giyeceğinin direktifini verdi. Öğretmeni güzel giyinmelisiniz, etek, bluz giyinin demiş. Kıyafetlerini ben belirledim ama bakalım küçük hanım beğenecekmi? Bir de saç derdi var. Üff kızlar daha zor valla. Erkek anneleri bir pantolon bir gömlekle yırtacaklar yine. 

Bahanem kalmadı..

Kararlıyım bu defa hem de çok. Pazartesi Kızıla.y'da ki diyetisyenime gittim. Artık hiç bir bahanem kalmadı, ne gece turları ,Rei.na mı istersiniz, 360 mı neler neler,  ne gündüz turları. Ara öğünleri turdayken uygulayamıyordum. Adamlara "durun benim sütümü içip, galetamı yemem lazım" diyemezdim herhalde. 

En az Mart'a kadar boşum ve sizinim dedim diyetisyenime. Ve kendimi ellerine teslim ettim. Beynimi de şartladım bu defa.

Spor ve yürüyüş için de bahanem kalmadı çünkü Beril artık sabah 08:00'de evden çıkıp servise biniyor, okula gidiyor. Önceden Beril küçük nereye bırakacağım sorunum vardı şimdi o da kalmadı. Bu hafta itibariyle kendimi spora verdim. Her sabah Beril'i servise bindirdikten sonra ver elini arka caddedeki park. Yaklaşık 40 dakika yürüyüşten sonra duş ve kahvaltı. Meğer güne ne güzel başlanabiliniyormuş!!!

4 günün sonucu; bir kilo 200 gram...verildi, meğer istenirse oluyormuş!!!

Keşifler...

Bayramdı, turdu derken hiçbir bahanem kalmadı yazmamak için. İzleyen arkadaşlar sıkılmış benim kurabiyelerimden.

Bayram çalışarak geçti. Arife günü italyan grubumu karşıladım havaalanında sonra da iki gün keyifli geçen bir tur yaptık. Tur sonrasında da ver elini akraba ziyaretleri.

Açıkcası çifte yorgunluk oldu benim için.

Bayramdan sonraki cumartesi Beril'in sınıf arkadaşları ve anneleriyle St.Joseph'in derneğinde buluştuk. Çok keyifli bir gündü hem çocuklar hem de bizler için. Beril sayesinde bugüne kadar bir sürü ahbabım oldu. Çocuklar sayesinde epey bir çevre ediniyor insan. Farklı tipte veli profilleriyle karşılaştım. Kimi çok konservatif, kimi çok rahat, kimi çok eleştirici ( bu tipler ne okulu beğeniyor, ne öğretmeni ), kimi tipik proje anne ( zavallı proje çocuk hafta sonları yüzmeye,tiyatroya, piyanoya, jimnastiğe giderken bitap düşüyor ).

Ben kendimi konservatifle rahat arasında bir yerlere koydum bu toplantı sonucunda.

Bu toplantının bir diğer güzel tarafı kızımı arkadaşlarıyla birlikte gözlemleme fırsatı buldum. Dört kelimeyle ifade edersem; elebaşı, organizatör,bağımsız ve özgüvenli.   

Ertesi gün ne zamandır gitmek istediğim "Oyuncak müzesine" gittik maaile. Beril geçen yıl yuvayla gitmişti ama ben ve Koca için ilkti. Çok güzel bir müze. Türkiye'de bir ilk ve tek. Çocukluğumuzun oyuncaklarını görmek bizi çok heyecanlandırdı. 70'li yılların oyuncakları; pembe panter, kağıt bebekler, kağıt elbiseler, bebekler,kovboylar, oyuncak evler, barbie'ler. Neredeyse her ülkeye, her döneme ait oyuncaklar mevcut. Rehberlere ücretsiz ama zaten ücreti de çok makul, 8 ytl. Müzeyi gezdikten sonra Beril'i kukla tiyatrosuna soktuk. Benim küçük kızım ebeveynleriyle seyreden bir sürü çocuğun yanında tek başına seyretti oyunu. Biz dışarıda bekledik. Erken okula, dışarı hayatına alıştırmanın güzel sonucu. Sonuçta okulla da gittiğinde biz olmuyoruz, sadece arkadaşları ve öğretmenleri oluyor yanında.

Oyun çıkışında ahşap kedi ve ayı boyadı kızım kendi seçtiği renklerle!!! ( böyle diyorum çünkü neredeyse annelerin çoğu hangi renge boyamaları konusunda müdahale ediyorlardı çocuklarına. "Rahat bırakın yahu şu çocukarı, onlar çocuk onların hayal gücünü kısıtlamayın. Kedinin gözleri mor da olabilir noolacakki" ) 

Bugün de zorunlu rehberlik seminerlerindeydim. Adı üstünde "zorunlu" olan seminerlerin tek iyi yanı arkadaşlarımı görüp lak lak etmekti...

Dip not: Bugünlerde tv'de beni en çok keyiflendiren görüntü, ki muhtemelen herkes çok zevk alıyordur, Bush'a atılan ayakkabı. Tek üzüntüm isabet edememiş olması. 

Kurabiye Canawarı...

 

Ele geçirildi ruhum. Çok fena çookk.

Ben bu seneryoyu her kış döneminde yaşıyorum. Zavallı gezgin rehber hanım bastırıldı, anaç sütlaç hanım ele geçirdi ruhumu. Sürekli üretimdeyim bu aralar. Hem maddi, hem fiziksel olarak bana zarar bu biliyorum ama bloglarda dolaşırken hoşuma giden bir tarif olursa dayanamıyorum.

Bu son derece lezzetli kurabiyeleri Cafe Fernando' da görüp pişirdim. Evdekiler bayıldı, kahvenin yanında süperler. Bu sabah iyi ki teyzem ve kuzenimle Bağdat caddesinde uzun bir yürüyüş yaptıkta kurabiyeler çayın yanında yenilmeyi hakettiler:)

Dip Not: Nigar'cığım haklıymışsın. Cafe Fernando kapanmış galiba, tıkladım ama tarif çıkmadı. Ben de aşağıya yapılışını hatırladığım kadarıyla yazıyorum. bu da bana ders oldu. Bir daha tarifi burada yazacağım çünkü ben de tarifsiz kalacaktım az daha:) 

Malzemeler;

125 gram oda sıcaklığında tereyağ,

 2 yumurta ( oda sıcaklığında ),

1,5 su bardağı toz şeker ( yarım bardağı esmer toz şeker olabilir. Ben de yoktu beyazla yaptım. ),

 1 çay kaşığı tuz,

 4/3 çay kaşığı karbonat,

 1 paket vanilya ( vanilya çubuğuda olabilir. hatta Cafe fernando'da çubuk tavsiye ediliyor daha sağlıklı olduğu için ),

 renkli draje çikolatalar,

160 gram bitter çikolata

Yapılışı;

Oda sıcaklığında erimiş tereyağı şekerle mikserde 1 dakika çırpılır, daha sonra tek tek yumurtalar ilave edilip 2 dakika çırpılır, vanilya eklenir tekrar çırpılır. Diğer taraftan kuru malzemeler yani un, tuz, karbonat bir kabın içine elenir. Kuru malzeme karışımı sıvı malzemeye  eklenip mikserin en düşük hızında bir miktar karıştırılır. Buzdolabında soğutulan bitter çikolatalar ufak ufak doğranıp son olarak ilave edilir. Buzdolabında 30 dakika dinlendirdikten sonra yağlı kağıt serilmiş fırın tepsisine ceviz büyüklüğünde konur, kaşıkla biraz düzleştirilir.180 derecede ısıtılmış fırında 11 dakika pişirilir ( aman haa 11 dakikayı geçmesi ). Fırından çıktıktan sonra arzu edilirse üzerine drajeler konur. Kahvenin yanında afiyetle yenilir.

Afiyet olsun sevgili dostlar...   

Iss.ız Adam Keki

 

Bilenler bilir, bu kek aslında bildiğimiz klasik havuçlu, cevizli kek. Ama son zamanlarda "Issız Adam" filminin başrol oyuncusu karizmatik aşçı Alper'in keki olarak ün yaptı. Filmi görmeden önce de yaptığım bir kekti. Tarifi yine portakal ağacı'ndan alınma. Bu keki Beril'de çok sevdiği için ara ara yapıyorum.

Geçtiğimiz hafta sonu Beril'in okulunda veli toplantısı vardı. Diğer velilerle birlikte görüşmek istediğimiz öğretmenlerin sınıfının kapısında eskiden annebabalarımızın yaptığı gibi kuyruğa girdik. Biz ne zaman büyüdük, çoluk çocuğa karıştık ve hatta veli olduk? İnanılır gibi değil!!!

Beril'le ilgili görüşmelerimiz genel olarak olumluydu. Çok gelişim gösterdiği, çabuk öğrendiği v.s. gibi. Ama hepsinin ortak söylemi kurallara uymadığı, itaatkar olmadığı, inatçı olduğuydu. Bir de çok konuşuyormuş. Kime çekmiş acaba???

Bu konularla ilgili akşam uzun bir söylem çektik küçük hanıma. Bir ara yemek hazırlarken,

"Beril'ciğim öğretmenlerin ne derse yapmalısın, onların sözünü dinlemelisin" diye söylediklerimin sağlamasını yapıyordum ki (gittikçe anneme benzediğimi fark ettim. O da bir şeyi kırk kere söyler sağolsun.) küçük hanım ne dese beğenirsiniz;

"Tamam anne, anladım, bunları arabada konuştuk yaaa, çok sıkıldım artık" dedi.

Tabii ben yazıya dökerken o ses tonlamasını yansıtamıyorum. Ama dumura uğradığımı söyleyebilirim. Sonuçta hepi topu dört yaşında bu çocuk!