My Weblog

Şükür kavuşturana blogger dostlarım... Yaşasın Cumhuriyet...

Geçen gün yazımı yazdım, sonrasında da bir bakayım arkadaşlar neler yapmış, neler yazıp ne mamalar yapmış dedim.

Her zamanki gibi şu sıralar  ben de bağımlılık yapan sevgili Nükhet'in Not Defteri  blogundan başlamaya karar verdim. Bloga girdiğimde beni şok eden bir yazı. Diyarbakır mahkemesince kapatılmıştır. "Eyvah " dedim. Acaba Nükhet'in yazdığı yazıların birinde mahkemelik olacak bir yazımı vardı. Ne yazmıştı ki acaba derken dur bir de diğer bloglara bakayım dedim. Gördüm ki durum genelmiş. Çok üzüldüm. Benim  severek takip ettiğim tüm bloglar blogspottaydı.

 Bu nasıl bir zihniyet???

Vatan'ın interenet sitesine de girilemiyor bazı kendini bilmez şahsiyetler yüzünden. Madem devir teknoloji devri o zaman ona göre yasalar da çıkartılmalı. Yani internet üzerinden işlenen suçlar sadece o suçu yapanları kapsamalı. Birileri uyanıklık edip D.igitürk'ün maçlarını blogspottan vermiş diye tüm siteleri cezalandırmak niye??? ya da okuyucu yorumları yüzünden koskoca gazetenin en çok okunan  internet sitesini kapatmak niye???

Tüm bu zihniyetleri, kasıtlı olarak bunları yapanları, bizleri bilinçli olarak uyutmaya çalışanları, bilgi paylaşımını, düşünce özgürlüğünü kısıtlayan yasakçı zihniyetleri kınıyorum. Allah sonumuzu hayır etsin...

Cumhuriyetimizin 85.yaşı kutlu olsun...

Ben göremem inşallah nice nice 85'lere, 850'lere, 1850'lere...

Yarın kızım tüm sınıf arkadaşlarıyla okulun spor salonunda yüzlerce kişinin karşısında bizlere şiirler okuyacak, şarkılar söyleyecek. Bu onun idrak edebildiği ilk Cumhuriyet bayramı olacak. Ve ben sırf bunu görebilmek için, onun heyecanını paylaşabilmek için yarın iş almadım. Cumhuriyetimizin 75'inci yılını taze karı kocalar olarak ( 3 Ekim'de evlenmiştik )  Taksim'de müthiş bir coşkuyla kutlamıştık. Evliliğimizin 10.yılında kızımızla ve yine çoşkuyla 85.yılını kutlayacağız.

Yazımı onun öğrendiği ve yarın arkadaşlarıyla hep beraber okuyacağı bir şiir ile kapatıyorum;

Cumhuriyet hürriyet demek,

Cumhuriyet özgürce yaşam demek,

Uygarlığa, çağdaşlığa durmadan yılmadan koşmak demek...

 

 

 

7.0'li y.ıllar...

Çocukluğumun geçtiği 70'li yıllar...

Ne kadar naif, mütevazı, saflık dolu,ama bir o kadar da  hareketli yıllardı o yıllar. Ben gerçi çok net olarak hatırlamıyorum, tüm çocukluğum 70'li yıllarda geçti ama sadece film şeridi gibi gözümün önünden geçen sahneler var.

Mahhallenin delikanlılarını görürdüm duvarlara yazılar yazarken...

Sevgililer arasında aşk mektuplarını taşımalarımızı...

Tv'de bir Ecevit'i bir Demirel'i görürdüm. Bir bakmışım bir gün biri Başbakan bir diğer gün diğeri...

Susuzluk... anneciğimin aynı köylerdeki gibi ( Levent'te oturuyoruz o yıllar ) apartmanımızın yakınındaki çeşmeden su doldurmaya gidişi, hatta bekleme sırasında o yıllarda yani 70'lerin sonunda " Kimbilir " şarkısıyla ünlenen Kibariye ile sohbet etmişliğimiz bile vardı.Bir de mutfaktaki bulaşıkların dağ gibi oluşu ve yıkanmak için anadolu yakaısnda oturan -hatta benim şimdiki evime çok yakın- dayıma yıkanmaya gidişimiz...

Eski siyah amerikan arabası servisimiz... taksi şoförlerinin kibarlığı ve taksinin kaputundaki yuvarlak taksimetre... Etiler'de ki ilkokulumun hemen yakınında yuvarlak bir kutunun içinde durup trafiği yöneten bembeyaz eldivenli, kibar trafik polisi...

Geçtiğimiz yıllarda bombalanan H.S.BC binasının yerindeki yazlık sinema, tahta sandalyeler, çitlenen çekirdekler... Levent Ankara sineması, Melodi sineması ( aslında 80'lerde ki sinemamız)...

İstanbul Erkek Lisesinde gittiğim hafta sonu koleje hazırlık kursu...kursa giderken otobüsle giderdim, arada sırada otobüsü durdurup kimlik kontrolü yaparlardı...

Mahalle arasında bisikletlerle özgürce koşuşturmacalarımız,apartmanların bahçelerinde istop, uzun eşek, sekiz taş oyunlarımız...

Otobüs durağına gidip her akşam Beyoğlu'ndaki dükkanından gelen babamı karşılamalarım...   

Heidi, Değiş Tonton, Pembe Panter, Küçük ev ve Laura, Dallas...

Bunlar benim şu an gözümün önüne gelenler, hatırlayabildiklerim.

İki haftadır fırsat buldukça " Çemberimde Gül Oya " dizisini seyrediyorum. Meğer ben neler kaçırmışım zamanında diziyi seyretmemekle...

Ayfer Tunç'un " Bir maniniz yoksa annemler size gelecek " romanı nasılda özetliyor o yılları. 

 

Son olarakta okumaya yeni başladığım Orhan Pamuk'un "Masumiyet Müzesi " romanı...

İşte bunlar beni hayatımın en güzel, masumane yıllarına geri götürdü, çocukluğuma, 70'li yıllara...

Gecikmiş bir post hikayesi...

Gerçek anlamda bir yazı yazmayalı çok olmuş. Gerçek anlamda diyorum çünkü son iki yazıyı Iphone'dan yazdım. Garip bir yerden yazdığımda çok belli oluyor çünkü ne başlık ne de resimler tam istediğim gibi olmamıştı. Başlığı değiştirebildim ama resimleri telefonla çektiğim için oynayamıyorum. Belki bir şeyler yapılabilir ama ben o kadar da teknolojiden anlamam. 

Bir süredir laptopta da yazamadım. Ne hikmetse şu para ödediğim typepad'e bilgisyaradan giremedim!!!

Bu arada çok şey oldu ama hepsini o günlerde yazamadığım için pek bir anlamı kalmadı yaşananların. Kısaca yazmak gerekirse; iki doğumgünü ( Beril ve Koca'nın), evlilik yıldönümümüz, Şeker bayramı, Büyük anneannenin birinci ölüm yıldönümü ve geçen gün yapılan mevlüt, ki o gün elimi yaktım bir demlik kaynar çayla. Elim daha doğrusu bileğim mora çalan kırmızı renkte. O acımı en iyi Biyo'm anlar en taze yananlardan biri olarak. Tüm bu günlerde yenen yemeklerden alınan kilo ( kilo diyorum çünkü neyseki bir kilo almışım, bir de diyetisyen takibindeyim!!!). Bugün diyetisyende randevum vardı iptal ettim. Tartıya çıkıp bir kilo vereceğime bir kilo aldığımı görüp " cık cık cık "demesin diye. 

Bu kadar kilo muhabbetinden sonra bir de dün ne zamandır yapmayı düşündüğüm humusu yaptım diyeyim de tam olsun bari, hatta konumuza kapak olsun. Hehehee... 

Hatta bir de resim koyayım. Tarifi de burada.

Humus; 

  

Bir kaç tane de turda çektiğim fotolardan koyayım şuraya;

 

Bir ay kadar önce tur yapmıştım bu fransız grupla. Tur 3 günlüktü, neredeyse iki günü fırtına ve sağanak yamurla geçti ama üçüncü gün hem de boğaz turu yapacağımız gün güneş açtı. Acayip şanslılardı bu noktada. Resimde padişah 3. Leon ve haremini görüyorsunuz:)))

 

Biliyorum bu yalı resimleri, boğaz manzarası bir sürü blogda yer aldı ama ben neredeyse 16 yıldır her hafta hatta haftada iki kez gördüğüm bu güzellikleri yine de paylaşmak istedim belki özleyenler olmuştur aramızda. Bu arada fark ettimde hep anadolu yakasının yalılarını çekmişim, herhalde artık ben de o yakalı olduğumdan...

 

 

Geçtiğimiz haftalarda bir çarşamba günü tur dönüşü Kabataş'tan Üsküdar'a motorla geçerken çektim bu fotoyu. Baştaki gemi benim devamlı çalıştığım gemi...O gün aynı anda Salı pazarı limanına dört devasa gemi yanaşmıştı, biri de açıkta bekliyordu. Maşallah maşallah diyelim. Hoş trafik arap saçından betere oluyor ama olsun. Umarım turisti çookk seven yetkililer ona da bir çare bulurlar:)))

  

06:30 Kadıköy-Karaköy vapuru..

Saat 06:50 civarlari...kadikoy-karakoy vapurundayim her zamanki gibi... Artik istanbul'umun o muhtesem gun dogumuna tanik olabiliyorum...ve o gun dogumuna eslik eden gemiler...benim sabahin alacakaranliginda evimden kalkip yollara dokulmeme sebep olan gemiler...maalesef son bir ayimiz,sezon bitiyor artik.ahh o gemide ben de olsaydimmmmm.

basliksiz baslik

tamamen emprovize bir calisma icindeyim.uzun zamandir canim yazmak istemiyordu,bir de ustune is yorgunlugu olmadi iste.neyse dondum artik.hem de bir suru resimle.