My Weblog

Beril bugün 4 yaşında...

 

Kızım, Berilim, aşkım, nefes alma sebebim bugün hayatının 4.yılını doldurdu. Nice senelere birtanem. İyi ki doğdun, iyi ki bizi seçtin... 

SENİ SEVİYORUZ...

Annen&Baban 

Okul Sabahı...

Evetttt, işte o meşhur gün geldi çattı... bu sabah biz de tüm öğrenciler ve velileri gibi sabahın erken saatinde yola koyulduk.

Bir kaç yıl öncesine kadar okulun ilk günü dedilermi tüylerim diken diken olurdu.

"Iyyy İstanbul'un trafiği, aman umarım bir işim olmazda sokağa çıkmak zorunda kalmam" derdim.

Bugün ise ölesiye heyecanlıydık karı koca. Bir ara Koca'ya baktım adamcağızın yüzü bembeyaz.

"Hayatım okula biz değil Beril başlıyor, iyimisin kazık yutmuş gibi duruyorsun" dedim. Bir akşam önceden kıyafetlerimizi özenle ütüleyip hazırladık, sanırsınız düğünümüz var.

Bu sabah önce kendimizi hazırlayıp sonra Beril'i uyandırdım. Küçük hanım mahmur mahmur "anne ben anaokuluna gitmek istemiyorum " dedi. Tabii ben yutarmıyım bunu. Geçen seneden hazırlıklıyım çünkü geçen yıl Aydo'ya gittiği ilk hafta da böyle mırın kırın yapmıştı.

"Beril'ciğim artık okula başladın tüm arkadaşların gibi okula gideceksin, hem orada çok cici öğretmenlerin var, bir sürü arkadaşın ve bir sürü oyuncak var" diyereek konuyu fazla uzatmadan giydirdim. Saçını topla, giydir derken ben kan ter içinde kaldım... hadi tekrar kıyafet değiştir ( özeniyoruz yaa ), evden çık, arabaya bin, o nefret ettiğim korkunç trafiğe takıl derken kendimizi okulda bulduk.

Beril önce biraz yadırgadı ama yine de çok zorluk çıkartmadı bize. Allahtan geçen sene yuvadan ve ondan önceki senede oyun grubundan alışıktı hemen adapte oldu. Öğretmeni eline boya kalemleri ve kağıtlar verdi, bizimki de hemen kendisi gibi sanırım yuvaya alışık arkadaşlarıyla boyama yapmaya başladı. Yanıbaşımızda hiç yuvaya gitmemiş ağlayan bir kaç tane sınıf arkadaşı vardı.

 

Beril içeride sınıfına alışmaya çalışırken biz de o sırada sınıfın dışında, çocuğunu K.üçük Prens'e vermiş liseden tanıdığımız arkadaşlarımızla sohbet ediyorduk. Baktık Beril sınıfın dışına çıkıp bizi yokluyor "hadi gidelim biz en iyisi "dedik. Onu oraya bırakıp içimizde bir burukluk, heyecan ben  eve, Koca işe gittik.

Biraz sonra Beril servisle eve gelecek... Merak içinde bekliyorum, bakalım anlatacakmı bugün yaşadıklarını? Beril'i bir de serviste bir sürpriz bekliyor. Aydo'dan tanıdığı ilk başlarda çok sevdiği ama sonra ona vurduğu hatta kenar köşelerde sıkıştırdığı için hiç haz etmediği bir çocuk var. Bakalım noolucak:)) Onu gördüğündeki yüz ifadesini merak ediyorum... 

Bu arada ona iki tepside peynirli poğaça yaptım. Tipik anne hali. Okuldan gelen çocuğunu mis kokulu kek, poğaçalarla karşılayan... tabii sadece bir iki günlüğüne...

Tarif portakal ağacı'na ait.

 

 

 

Okula hazırlık

Yavaş yavaş okula hazırlanmaya başladık ailece. Beril zaten dünden hazır, neredeyse her gün "Anne ne zaman okul başlayacak?" diye soruyor. Bizim kız bıraksak sabah akşam okulda yatacak.

Geçen hafta anaokulunun sekreteri bizi arayıp bu haftaki veli toplantısını ve okul eşofmanlarının satışa çıktığını hatırlattı. Anne kız bir heyecanla dosdoğru okulun yolunu tuttuk. Renklerini çok beğendim eşofmanların çünkü K.üçük P.rens'in renkleri sarı-lacivert. Gerçi ailede bu durumdan mutlu olan bir tek ben varım:)) Eşofmanları yedekli aldım çünkü haftanın üç günü beden eğitimi ve bale varmış, eee malum çocuk milleti daha evden çıkarken üzerini kirletir. Bir de kırtasiye listesi vermişler. Tabii bizim liste ilkokul öğrencisinin listesinin yanında çok cılız kalıyor. Bir iki kalem, lastikli klasör, kalem kutusu falan.

Ben bayılıyorum o rengarenk ürünlere. Klasik olacak ama bizim zamanımızda gerçekten de böyle rengarenk kalemler, defterler, silgiler, v.s. yoktu ( bizim zamanımız yani çocukluğum 70'li yıllar oluyor).

Yanılmıyorsam sene 1977.. Babam ilk kez yurt dışına çıkıyor. İspanya'ya gitmişti, bir tekstil fuarına. Bir sipariş listesi hazırlamıştık annemle. O yıllarda uzunnnn listeler hazırlanır ve babacığımın dönüş yolu sabırsızlıkla beklenirdi. Bana ördek şeklinde kalemtraş ve rengarenk kalemler almıştı. Ertesi gün ben de bir hava var ki sormayın gitsin. İlk işim onları çıkarıp masama koymak olmuştu. Tabii bütün sınıfta benim etrafımda toplanmıştı. Ne yıllardı ama... Herkesin az buçuk eşit gelir dağılımına sahip olduğu, memurların  henüz işini bilmediği, herkesin namusuyla parasını kazandığı yıllar...

Neyse biz de artık ciddi ciddi veli olduk karı koca. Bugün okula gittik. Okul dönemiyle ilgili bilgilendirildik. Öğretmenleri tanıdık, sınıfları gezdik. Her şey pek minik, pek sevimli. Aslında biz veliler çocuklardan daha hevesliyiz galiba. Beril'in sınıfını gördük, öğretmenlerini tanıdık. Gencecik çok şeker bir okul öncesi öğretmeni var, adı Saime. S.aint Benoit'dan mezun bizim gibi ama tabii yaşça bizden epey küçük. 

Beril'in hayatında en sevdiği figür kelebek. Kıyafetlerinin, toklarının olmazsa olmazı. Kelebeksiz bir tek giysi giymiyor neredeyse ve ne tesadüftür ki anaokulundaki sınıfının adı da kelebek. Tam beş sınıf var 5 yaş grubunda (2004 doğumlu) papatya, yonca, arı, uğur böceği ve kelebek.  

"Beril kelebek sınıfındaymışsın "deyince yüzündeki mutluluk görülmeye değerdi.

Yaşayıp, göreceğiz, bizimkinin üzerinden yıllarrrrr geçti. Bir zamanlar bizler öğrenciyken kendimizi öğrenci velisi olarak bulduk. Hayırlısı bakalım. Pazartesi ilk izlenimlerde buluşmak üzere...