My Weblog

Hoşgeldin Revna...

 

Bugün saat 07:16'da Hala oldum. Çok mutluyum çokkk. Maşallah ona, 3 kilo 450 gram, 50 cm boyunda pamuk gibi, bol saçlı bir yeğenim var benim.

Canım kızım, Revna'm, önünde uzun,sağlıklı bir ömür var inşallah. Halan olarak ömrüm boyunca senin hep yanında olacağım,seni kollayıp koruyacağım. Beril senin sadece kuzenin değil, kardeşin, ablan, arkadaşın, sırdaşın olacak. Sen benim canımın canısın. Bahtın güzel olsun, Allah analı babalı büyümek, ailene ve vatana hayırlı bir evlat olmanı nasip etsin. Seni seviyoruz hem de çokk.

Hoşçakal Yaz... Hoşgeldin canım Eylül...

Dün döndük Beril'in deyimiyle yazlık evden...

Artık bir sonraki yaza kadar  kışlık evimizdeyiz. Herkesle yani sitenin esnafı ve bekçileriyle bir sonraki yaz görüşünceye kadar kendilerine iyi bakmalarını dileyerek ve teşekkür ederek vedalaştık.

Toplanmamız epey sancılı oldu. Meğer ne çok kıyafet, oyuncak, dvd player ,cd,digitürk, laptop,v.s. götürmüşüz. Bir de benim Yalova pazarından alıp yaptığım domates konserveleri, reçeller eklenince toparlanmak, onları arabaya yerleştirmek sağolsun Koca'ya düştü. Adamcağız kan ter içinde onları evden arabaya, arabadan eve taşıdı durdu.

Beril kolluklu, kolluksuz havuzda, denizde, derinde yüzmeyi öğrendi bu yaz. Bunu da atlattık çok şükür. Seneyede inşallah iki tekerlekli bisiklete binmeyi öğrenir.

Leylekler de veda etti bize. Kimbilir nereden gelip nereye gidiyorlar?

Cuma günü havuzda güneşlenirken, yanılmıyorsam akşamüstü 16:00 civarlarında sürüler halinde üzerimizden uçup gittiler. Hiç böylesine kalabalık leylek sürüsü görmemiştim. Gözlerimden akan bir kaç damla gözyaşıyla vedalaştım hem yaz'la hem leyleklerle önümüzdeki sene buluşmak, kavuşmak dileğiyle. 

 

Bu hafta  sonu tam iki kez , iki gün üst üste yaşadığım için şükrettim Tanrı'ya.

İlki; leylek sürülerini gördüğümde, ikincisiyse; cumartesi sabahı inanılmaz durulukta ve renkteki Marmara denizinde bir yanımda kızım, bebeğim, küçük aşkım, diğer yanımda sevgilim, kocam, büyük aşkımla kahkahalar içinde yüzdüğümde...

Eylül ayı ile birlikte hayatımızda yeni düzenlerde başlıyor. Beril iki hafta sonra ciddi ciddi okula başlıyor, anaokuluna yani K.üçük P.rens' e. Benim işlerim yoğunlaşıyor ki bu iyi bir şey. Yine gece gündüz toplantı gruplarım olacak. Ramazan geliyor, dolayısıyla trafik stresi başlıyor. Doğumgünlerimiz var bu ay. Sevgili dostum Eren'in, canım kızımın,Berilimin, Koca'nın.. sonra ekim başı evlilik yıldönümümüz...  

Bir de ben hala oluyorum bir kaç güne kadar. Canım kardeşim Baba oluyor. Küçük hanım, adı Revna olacak ( manası göz alıcı güzellikte olan ) son konrolde hala baş aşağı dönmemişti, oturur pozisyondaydı,keyfi yerinde prensesin. Yarın tekrar doktora gidiyorlar, hala oturur pozisyondaysa sezeryanla alacaklar bebeğimizi. Yani eli kulağında doğumun.Kısacası bizi epey yoğun, gündemli bir Eylül ayı bekliyor her zamanki gibi. 

Bu arada sevgili Nükhet'in Vegan isimli blogunda gördüğüm lezzeti olağanüstü güzellikte olan fırın mücveri yaptım. Dayanamayıp yarısına yakınını lüplettim resmini çekemeden:)))

Tarif tamamen vegan tarifti, ben beyaz peynir ve bir yumurta ilavesiyle ufak bir değişiklik yaptım. Eğer Nükhet'in tarifte kullandığı tofuyu bulursam tarifi bir de o şekilde deneyeceğim.

  

Bu da son eğlencem; Mp3 denince akla bence başka bir marka gelmemeli. Kesinlikle I-pod diyorum. Benimki 2 Gb shuf.fle modeli hani şu karıştırıp, çalkalayıp çalan I-pod. Küçücük ama ses kalitesi muhteşem. Takıyorum bikinimin yakasına ya da bluzumun gidiyorum sahile ya da sabahları erkenden vapurla geçerken bir bardak çayıma eşlik ediyor kulaklarımda Sezen Aksu'nun, Madonna'nın son albümüyle...

 

Pozitif düşünce gücü

Bir İstanbul, bir Yalova gidip gelerek yazı bitirmek üzereyiz neredeyse.

Bu hafta dinlenmek için İstanbul'dayız, ne garip değilmi herkes dinlenmek için tatil yöresine gider, bizse dinlenmek için kışlık evimizdeyiz. Bu gidip gelmeler süresince Beril'in düzeni inanılmaz bozuldu, çocuk denilen varlık düzen istiyor. Saatinde yatacak, yemeğini yiyecek, gezecek. Birazcık o saatleri geciktirdinizmi dünyanın en zor, en huysuz yaratıkları oluyorlar.

Biz sabah 11:00 sularında kahvaltı yapıp doğru havuza gidiyorduk akşamüstü 18:00'lere kadar. Yazlıkta bile olsak aynen tatil köyündeymiş gibi hareket ettik, dolayısıyla Beril yemeğini havuz başında yedi, hatta havuz eğlencelerinden yemeği bile reddetti, öğlen uykusunu uyumadı ve her akşamüstü bize huysuzluklarıyla kök söktürdü. Biz de haklıyız, her öğlen annemlerin yaptığı gibi eve gitsek bu sefer tatilin bir anlamı kalmayacaktı. Bu yaz zaten çok yanlız kaldık bu anlamda, yanımızda bir büyüğümüz yoktu ki onlar Beril'le ilgilensin ve bizde karı koca dinlenip, geceleri de dışarıda eğlenebilelim. Nerdeeee..

Her akşam Beril saat 20:30 civarlarında yorgunluktan ağzı açık uyuya kaldığı için bizde karı koca nöbet tuttuk başında.

Sonuç; bu hafta dinlenmek için İstanbul'dayız, önümüzdeki hafta da son olarak gideceğiz yazlığımıza. Zaten sonra Beril'in K.üçük Prens maceraları başlayacak. Ama bende akıllandım bu yazlık konusunda, seneye baktım ki bizim büyükler gene gelmiyorlar, bende bir abla bulacağım kızıma onunla ilgilensin bizde rahat bir nefes alalım diye.

Dün çok zor bir tur oldu benim için. Malum İran'dan ziyaretçimiz vardı ve yarattığı trafikle tüm İstanbul'luları canından bezdirdi.

İki yarım gün tur yaptım italyanlarla. Tipik Ağustos müşterisi, yani ipini koparan, biraz para biriktiren, ya da 12 taksitle gemi seyahati yapan italyan turistler. Yolların kapalı olması, S.Ahmet meydanının her yerine barikat kurulması yüzünden tüm günü p.pomdan terler akarak, arkamda kırküç kişi yürüyerek, onların söylenmelerini dinleyerek geçirdim.

Daha ramazan var... ramazan biz rehber ve şoförler için maalesef tur yaparken işkence haline dönüşüyor. Bunun tek suçlusu E.minönü Belediyesinin ramazan ayında at meydanına yani Hipodrom etrafına kurdurduğu yiyecek içeçek dükkanları,şenlikler v.s.

Ne vardı şunu yine eskisi gibi Gülha.ne parkına kursalardı. O kalabalık, insanların gazete kağıtları üzerinde kurdukları piknik tüplü sofraları, trafik işkencesi...  bu mu olmalı yani bizim imajımız. Bırakın tur otobüsüyle gitmeyi, yürüyerek bile bir yerden bir yere ulaşamıyoruz.

Sultan Ah.met camiinin avlusunda fuar hazırlıkları başlamış bile,  bu da demektirki bu senede ramazan işkenceleri pardon şenlikleri at meydanında yapılacak. Yandık valla hem de çıra gibi. Çalışmasam ramazanda diyeceğim ama parada lazım. üff valla şimdiden kara kara düşünüyorum. Neyse pozitif düşünce gücüne başvurayım ben yine...  

Bir gemi turu...

Ne zamandır istiyordum gemi turuyla ilgili bir yazı karalamak ama hep resim çekmeye çekindiğim için, nedense turdayken fotoğraf çekmeye karşı bir çekincem var, hep sanırdım ki ( hala da sanıyorum )turistler "bizim rehber acemi herhalde, ilk kez görüyor buraları" derler. Şöyle turda doyasıya resim çekmek nasip olmayacak bana herhalde:)))

Ama en çokta beni rahatlatan sevgili Nükhet oldu, kendisi entellektüel birikimine hayran olduğum, yıllardır tanıdığım almancacı rehber arkadaşım, aynı zamanda linklerimde oldukça fazla yere sahip. Baktım paparazzi olmuş, milletin haberli, habersiz resmini çekiyor, ama ne resimler, hem çok güzel, hem de çok matrak. Ben de ondan cesaret aldım geçtiğimiz çarşamba günü ve bir kaç resim çektim.

Saat sabahın 07:00'si. Msc P.oesia gemisi karaköy salı pazarı limanına yanaşmış bile çoktan. Benim gibi sabahın erken saatlerinde evlerinden kalkıp gelmiş rehber arkadaşlar, sevgili turistlerin çıkmalarını bekliyorlar.

Dev gibi bir gemi. İçinde her hafta, değişik milletlerden yaklaşık 3000 turist ve 1200 personel var.

11 no'lu otobüsüm. O gün city tur yaptım yani sabah Sultan Ahmet camii, Hippodrome, Kapalı Çarşı, öğle yemeği Topkapı sarayı Kon.yalı rest., öğleden sonra saray gezisi ve Ayasofya. 37 kişilik bol çocuklu, bol kaprisli ( hatta terbiyesizlik derecesinde ukala ) bir grubum vardı. 

Veee işte Nükhet...

Hep o mu bizi habersiz çekecek, şimdi sıra ben de. O da 13 no'lu kapı komşum. Ama onun  turistleri alaman zengin turist. Onlar Topkapı sarayında yemek yerine aynı turu Çırağan sarayında yemekli yaptılar. Yakışır Nükhet'e.

 

Topkapı sarayı Konyalı lokantasının terası biz rehberlerin buluşup lak lak etttiği en güzide yerlerdendir. Sırf bu yüzden çok severiz Topkapı sarayı turlarını. Her zamanki gibi çok kalabalık.

Sevgili meslektaşım Almıla, o gün onunla paralel tur yaptık, sayesinde o gün resim çekme tekniklerini öğrendim. Bir de makinayı beğenmiyordum. Arkadaki manzara muhteşemmmm.

 

Bu resimleri Almıla çekti, onun sayesinde işte benim makinanın marifetleri;